Het is tijd dat ik naar huis ga!

Meer dan ooit heb ik het gevoel dat ik naar “huis” wil. Mijn “huis” staat in mijn geboorteplaats. Tweemaal in mijn leven ben ik verhuisd. In beide gevallen verhuisde ik met mijn vriendje mee naar zijn woonplaats. De tweede keer, waar ik nu woon, verhuisde ik naar een dorp en hier woon ik nu nog. Nooit heb ik me hier thuis gevoeld. Toen wij uit elkaar gingen verhuisde hij naar de stad waar hij werkzaam was en bleef ik met de kinderen in het dorp. Natuurlijk heb ik mij direct ingeschreven in mijn geboorteplaats omdat ik hiernaartoe terug wilde. Dit is nu precies 7.5 jaar geleden. In de stad is een enorme wachtlijst voor huurders die wachten op een sociale huurwoning. Gelukkig ontvang ik nu regelmatig aanbiedingen waarop ik mij kan inschrijven en eindig bij de laatste 15.

images (2)

Het vinden van een baan wil in dit dorp ook maar niet lukken en ik denk dat ik een grotere kans maak in de stad. Ook speelt mee dat mijn vader overleden is en mijn moeder nog steeds hartpatiënt is. Zodra ik weer in de stad woon kan ik dagelijks even bij haar langs, al is het maar om even een kopje koffie te drinken.

 

Voor de kinderen is het wat lastiger. De oudste gaat naar Havo 2, de middelste gaat na de zomer starten in Havo 1 en de jongste gaat naar groep 8. Maar toch denk ik dat ik straks voor mezelf ga kiezen in plaats van rekening te houden met iedereen om mij heen. Ik denk ook dat er voor de kinderen meer kansen liggen in de stad. Hun vervolgopleiding zal zo en zo in de stad gevolgd moeten worden. Ook ik zal veel flexibel kunnen zijn in mijn werktijden omimages (1)dat mijn moeder en familie dan in de buurt woont.

En het gemis van mijn “thuis” in mijn geboortestad zal dan eindelijk over zijn. Steeds als ik mijn stad inrij bekruipt mij het gevoel van herkenning en rust.

 

Als ik dan een stap verder denk aan de verhuizing dan komen de stress gevoelens van 3 jaar geleden weer omhoog en moet ik er niet aan denken. Al het geregel en het opknappen van het nieuwe huis. Het in de juiste staat terugbrengen van het oude huis en dit in een zo krap mogelijk tijdsbestek omdat voor 2 huizen huur betalen een financiële ramp veroorzaakt. Maar het idee dat deze verhuizing wellicht de laatste zal zijn geeft mij dan toch wel weer moed.

We blijven duimen draaien op een goede afloop.

images

 

Advertenties

2 gedachtes over “Het is tijd dat ik naar huis ga!

  1. Wat herken ik veel in je verhalen. Ook wat werk/uwv/vrijwilligerswerk betreft (ik heb er ooit een blog over geschreven die trending werd op Twitter omdat ik de enorme bureaucratie erachter beschreef en verafschuwde) en ook ik woon nu weer in mijn “eigen” dorp na jaren omzwervingen her en der. Telkens als ik naar mijn ouders (die nu op de hoek wonen) kwam overviel me het gevoel van thuiskomen als ik mijn dorp binnenreed. Hier ben ik opgegroeid en dit voelt als een deel van mij. Heb me altijd een vreemdeling gevoeld in andere dorpen. Maar daartegenover staat dat ik ook best de rest van mijn leven zou kunnen reizen en nooit thuiskomen, maar vastroesten in een “vreemd” dorp dat kon ik dan weer niet zo goed.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s