Toeval? Dit bedenk je toch niet!

Believe-in-yourselfToen ik wist dat ik werkloos….oh nee excuus….werkzoekend ging worden heb ik mij al verdiept in de arbeidsmarkt. Ik was ervan overtuigd dat het moeilijk zou worden maar ik moest mijn best doen om op gesprek te komen en dan zou alles goed komen. Bij alle banen waarop ik in het verleden had gesolliciteerd werd ik uitgenodigd en aangenomen dus hier kwam ook mijn zelfvertrouwen vandaan.

Maar helaas, vanaf de tijd dat ik van het UWV verplicht moest gaan solliciteren, 4 verplichte sollicitaties per maand anders boete! ben ik 4 keer op gesprek geweest maar zonder positief resultaat die mij de baan opleverde. Wel  leverde het mij informatie op die mij helpen inzicht te krijgen in mezelf,deze maatschappij, en in wat ik wil.

De eerste uitnodiging op een vacature vond ik wel Top! Bij een Theater/Bioscoop hier in mijn woonplaats. Maar klopt het wel wat ik nu schrijf?

Als boekhoudkundig medewerkster wil ik namelijk het liefste een carrière switch maken. Ik wil een combinatie van administratie gecombineerd met werken met mensen. Iets doen voor de samenleving midden “in het leven staan”.

Het werken bij het het betreffend theater/bioscoop was een boekhoudkundige functie en het contact met de vrije en creatieve geesten van de theater mensen romantiseerde ik er maar gemakshalve bij. Het betrof een baan voor 18 uur per week. Geweldig, dacht ik, dan kan ik ook meer thuis zijn voor de kinderen (in de leeftijd van 10, 11 en 13 jaar oud). Bij het laatste gesprek kwam ook het salaris ter sprake. Omdat de subsidies ook hier minder werden kwam het salaris op € 1800,00 op full time basis. Waar ik vandaan kwam verdiende ik € 600,00 op full time basis meer. “Prima..geen probleem” hoorde ik mezelf zeggen.

Thuis wachtte ik op het telefoontje terwijl mijn gevoel en verstand mij bezig hielden. Mijn gevoel zei JA en mijn verstand zei NEE “hoe ga je dat dan doen Carola!” En daar klonk de ringtone van mijn mobiel, als ik nu opnam zou degene aan de andere kant van de lijn een einde kunnen maken aan mijn twijfel of mij gaan aanzetten tot een nieuwe uitdaging. De dame aan de telefoon maakte een einde aan mijn twijfelen tussen mijn gevoel en verstand. Ik was het niet geworden. Waarom niet? Ze kon het mij niet vertellen. Er waren twee goede kandidaten en ze moesten een keuze maken en die was niet op mij gevallen.

Gebeurde dit met een reden? Was dit toch niet mijn baan? Heeft iemand mij behoed omdat ik het romantischer maakte dan het zou zijn? Had dit financiële problemen opgeleverd? De beslissing was voor mij genomen. Ik hoefde er niet meer over na te denken. puzzel

Het tweede gesprek was als ADL-assistent. Hier kon ik zonder opleiding in de zorg te hebben met gehandicapten aan de slag. Het leek me geweldig om iets voor deze mensen te kunnen betekenen. Ik ben op de informatieavond geweest en werd nog meer geraakt en daarmee nog positiever dan dat ik al was. De gehandicapten verblijven hier in hun eigen woning in een normale buurt. Enkele van hen hebben normaal werk en gaan gewoon in het weekend stappen. Geestelijk mankeren ze namelijk niets. Ze willen dus ook gewoon behandeld worden als ieder ander en vooral niet bemoederd worden. Door hun handicap zijn deze mensen helaas niet meer in staat om alles zelf te doen. Douchen, naar de wc gaan ect. daar hadden ze hulp bij nodig en wij als ADL- assistenten stonden 24/7 voor deze mensen klaar. Het kantoor/verblijf van deze assistentes was in hetzelfde complex als de gehandicapten. Ik vond het een prachtig verhaal en een mooi concept. Het plas, kots en poep verhaal plaatste ik in mijn geheugen als “dat zal wel meevallen”. En ja hoor..ik werd uitgenodigd voor een gesprek. Tijdens dit gesprek werd het plas, kots en poep verhaal, die ik ver had weggestopt, steeds maar naar voren gehaald. Soms komen de assistentes te laat en kan je er dan tegen? hoe sta je er tegenover om zetpillen in te brengen? Oh jee..hier werd mij helder gemaakt wat ik ver weg had verstopt. En mijn mond viel open over wat deze ADl assistentes verdienden, veel te weinig. Je moest het hebben van de onregelmatigheidstoeslag. Wat verdiende ik eigenlijk goed zittend achter mijn bureau als boekhoudkundig medewerker.  Na afloop van dit gesprek wachtte ik op het verlossende telefoontje..ik was het niet geworden. Ze stelde nog de vraag of het misschien we een opluchting voor me was dat ik het niet geworden was. Misschien wel. Ik heb mijn complimenten overgebracht naar deze dame. Zij had het goed ingeschat en heeft deze gehandicapten mensen wellicht behoed voor mijn wederom geromantiseerde beelden. Haar cliënten hadden zich letterlijk en figuurlijk bloot moeten geven aan mij, en als ik het toch had afgekapt, omdat ik niet eerlijk naar mezelf was geweest, hadden ze zich weer moeten blootgeven aan een ander. Wel had ik mezelf toegesproken dat als ik het wel geworden was ik mij voor 200% moest gaan inzetten en me maar gewoon moest aanpassen en niet zeuren.

Is dit gebeurd met een reden? Ik denk het wel.

sollicitatie nummer  drie.

Telefoniste/receptioniste bij een chiropractor.Dit was een sollicitatie die je kan plaatsen onder het kopje “vLoopbaanpuzzel-6erplicht 4 sollicitaties anders Boete!Hallo Nederland! Leuke functie voor de tijd dat ik opzoek ga naar iets anders. Bij voorbaat te eentonig, eenvoudig, te weinig uitdaging. Vijf minuten lopen van mijn woning ( ideaal) liep ik naar mijn sollicitatie gesprek. Op gesprek kwam ik tegenover een ontzettend lief jong koppel met passie voor hun vak te zitten. Ze lieten me plaatsnemen op een nieuw soort stoel die je dwong om in een juiste houding te zitten. En telkens als ik mijn been over de ander wilde leggen kukkelde ik om. Wat heb ik gelachen bij deze sollicitatie. Ze vonden me positief maar ik werd het niet…waarom? Blijkbaar gebeuren dingen met een reden.

Sollicitatie nummer vier

Voor 18 uur aan de op het hoofdkantoor van een bepaalde branche met in de toekomst de uitbreiding naar meerdere uren.
Ook hier verdiepte ik mij in het bedrijf en stapte vol goede moed en zelfvertrouwen het mooie pand binnen. Een dame en heer tegenover mij als gesprekspartners en het werd weer een ontzettend leuk gesprek. Ik stelde voor om behalve op kantoor, ook een week met de mensen mee te lopen die het “zware werk” deden, gewoon om mij te verplaatsen in mijn collega’s op een locatie die voor mij als “niet aantrekkelijk” leek. Maar dit bleek niet de bedoeling, jammer. Mijn (eventuele) voorganger was ernstig ziek en dit zou alleen maar verslechteren, hierdoor was de vacature vacant geworden waarop ik solliciteerde. Van “bovenaf” kwam er echter ruis op deze vacature omdat de verzekering waarschijnlijk vond dat de zieke werknemer nog genoeg uurtjes kon werken voor dat er een nieuwe kon komen. De dame die mij het nieuws bracht, dat ik het niet geworden was, vertelde dat ze het eerst intern gingen oplossen. Ze klonk professioneel maar de emotie in haar stem ontging mij niet. Tijdens het 1ste gesprek hoorde ik haar nog zeggen “we zien gewoon dat het niet gaat” Na het telefoongesprek vielen voor mij de puzzelstukjes op zijn plaats en begreep dat ik te maken had met een hard bedrijf waarbij het draait om geld en niet om menselijkheid. Dit was in de praktijk niet het humane familie bedrijf waar ik dacht te solliciteren en wat ze uitstraalde op de website. Dit bedrijf ging voor de knaken.

download (2)Begrijp me goed, ik weet heel als geen ander dat er geld verdient moet worden, maar over lijken gaan is niet mijn ding.
Waarschijnlijk gebeurde dit ook met een reden. Hier had ik niet tegen gekund.

Advertenties

Een gedachte over “Toeval? Dit bedenk je toch niet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s